7 Ocak 2016 Perşembe

Nasipmiş, Kısmetmiş(!)


Ben onu herkeslerden, herşeyden sakınıp sakladım da
Sen onu benden daha mı çok sevdin ki de hayallerimi, heveslerimi yarım bıraktın Allah'ım?
İsyan etmek gibi olmasın da zaten çocukken bile sahip çıkamazdım bebeklerime.
Kaybederdim, bir yerlerde unutur oturur eve gelince ağlardım.
Ağladım... Yine çok ama çok ağladım... O kadar çok ağladım ki gözyaşlarım içime taştı, ben gözyaşlarımda boğuldum. Kocamın da boğulmasına mani olamadım...
Hıçkırıklarımı kendime sakladım. Hayırlısı dedim, sana el açtım. Vardır bir bildiği dedim.
Fiziksel can yanmasından çok ama çok yandı içim. En derinim...
Ben canımdan canı, can parçamı o hastanenin buz gibi ameliyathanesinde bırakıp evime geldim.
İçim bomboş... Elim karnımda... Gözlerim kocamda!
Kocamın gözleri ise kıpkırmızı. Bakmaya doyamadığım o maviş gözlerine kan oturmuş.
İçinden neler geçti kimbilir. Bildiğim tek şey şu 4 senede bana ilk kez korkuyla, üzüntüyle, kaygıyla o kadar sarıldığı...
2 hafta oldu bugün. Meleğimizin bizi bırakıp gidişinin üzerinden tam 14 gün geçti...
Sabrı da sende, devası da... Merhem ol yaramıza Allah'ım.
Sen şimdi bizi büyük bir sınava daha tutuyorsun dimi Allah'ım?
Söz bunu da el ele, yürek yüreğe atlatacağız.
Ve biliyorum sen bana yine büyülü bahçe olma imkanını sunacaksın.
Ve ben o hastaneden yine gözyaşlarıyla çıkacağım ama bu defa ki sevinçten olacak.

2 yorum:

  1. :( ah demin yazdigim yorumdan sonra ne diyebilirim ki. Allahim sabir versin.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Amin canım. Derdi veren Allah dermanını da veriyor çok şükür...

      Sil