3 Haziran 2014 Salı

İç Döküş

Son zamanlarda geriye dönüp bakmayı huy edindim. 
Yaptığım hataları,mutlu olduğum anları... 
Ve şunu farkettim ki ben hep yalnızlıktan yakınırmışım. 
Meğer benim taa ezelden kimsem yokmuş ve yılanlarım çokmuş. 
İnsan bunu 30'una gelince kabulleniyormuş. 
Hani benim canım kadar sevdiğim arkadaşlarım? 
Hani ailem,canım,kanım olan akrabalarım. 
Daha doğrusu akbabalar! 
Sanırım az daha bunalıma girmeli ve kendimi heder etmeliyim. 
Çünkü ben böyle mutlu oluyorum galiba!!

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder