31 Mayıs 2013 Cuma

Susmadan konuşamam ki!

Elimde bir neşter olsa ilk içimden söküp atacağım şeydir çocukluğum.
Pembe elbisem,rugan ayakkabılarım,saçlarıma taktığım kurdalem...
Gülen gözlerim ve çocuk saflığındaki kalbim.
Keşke dönebilsem.Keşke bir mucize olsa da sokaklarda kedilerin,kuşların peşinde koşan bukle bukle saçlarını tepeden kurdaleyle toplamış pembe elbiseli o küçük kız çocuğu olsam.
Kalbim hiç kırılmamış,gözümden haketmeyen kişiler için gözyaşı akmamış,
İtilip kakılmamış olsam.
Mutluluğun en büyüğünü yaşarken aniden hüznün dibine vurmamış olsam.
Keşke içimdeki umutlar yok edilmese.
Midemdeki kelebekler ölmese!
İçimdeki aşk bitmese...
Bir insanın keşkelerinde boğulması meğer ne kadar acıymış.
Burnumdan fitil fitil gelirken anladım!

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder