3 Mayıs 2013 Cuma

Alınyazımın en (d)okunaklı halisin sen...


Benden önce seni nasıl sevdiler bilemem.
Ama ben seni annenin duası kadar temiz,babanın alınteri kadar helal sevdim.
Seni pamuklara sarıp sarmalamak isterken belki de çok hatalar yapıp seni kahrettim.
Sevgim incitti kalbini.
Ben seni hiç severek üzmek istemedim.
Evet çok arbedeli yollardan geçipte geldim yoluna,
O yollarda kirlenen üstümü,başımı temizledim akıttığım gözyaşlarımla...
Bunları sana belli bile etmedim.Edemedim...
Sessizce konuşmayı istedim.Gözlerimden anla,
Sıcacık çaylarımızı yudumlarken onunla beraber içimi ısıt istedim...
Başucunda oturmuş saçlarını okşarken,diğer yandan da sana kitaplar okumak istedim.
Çok mu şey istedim ki bu kadar zor mu ki başaramıyoruz?
En mutlu olduğumuz anda birden gökdelenden itilmişcesine aşağıya çakılıyoruz?
Kalbim kırık.Biliyorum yine haksız yere kendi kendime kırmışımdır onu.
En çokta ona yazık.Sevmekten başka hiçbir suçu yokken onu nasılda hırpalıyorum.
Hesap sormaya kalksa kendimi savunacağım tek bir cümlem bile yok.
Ben tüm ilham perilerimi gebertmeye ve tek bir satır bile yazmamaya razıyım.
Alınyazımın en (d)okunaklı halisin sen.Alnımda çok güzel duruyor adın...
Lütfen silinmesine izin verme!

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder