12 Nisan 2013 Cuma

İç acısı...


Neden en çok ihtiyaç duyduğunuz anlarda kimseler olmaz yanımızda?
Yaslanacak bir omuz.Sarılacak bir kucak...
Öyle dert anlatmaya da gerek duymadan sadece gözlerinize bakıldığı anda belli olan hayal kırıklıklarınızı anlayıp size destek olacak bir kalp...
İçinde boğulduğum ama kimselere belli edemediğim zamanlarım var benim.
Belki de o zamanların en can alıcı yerindeyim.
Kimsesizim...
Küçük bir kız çocuğu gibi ellerimi yüzüme kapatıp saatlerce ağladığım geceler,
Yoruldum artık yeter diye isyan ettiğim saatler var...
En yakınımın bile meğer ne kadar benden uzak olmaya meyilli olduğunu görmemi sağlayan gerçekleri de es geçmemek lazım son günlerde...
İçimin acısı yaşamak için beni daha çok kamçılamalıyken neden yok olmam için bu kadar gaz veriyor ki bana?
Umutsuz olmayı kendime yakıştıramıyorum.
Yanımdakileri de hüzünlerimle boğmak istemiyorum.
Sanırım en güzeli bir süre yalnız ve sessiz kalmak...
Kendine iyi bak içimin acısı...

1 yorum: