18 Şubat 2013 Pazartesi

Meğersem ben hep seninmişim :)



Tam 7 ay önce başladı bu masal...
Acı,tatlı,iyi,kötü ne varsa el ele beraber yaşayıp aştık...
Yeri geldi yorulduğumuzu sandık,yeri geldi birbirimizin yüreğinde soluklandık.Ama asla pes etmedik,etmemeliydik...
Çünkü birbirimize verilmiş bir sözümüz vardı."Elbette kötü şeylerde yaşayacağız.Ama ben hep senin yanında olacağım."
Biz daha ilişkimizin 3.ayında büyük bir sınava girdik.Hala o sınavı vermeye çalışıyoruz.Ama bu kez 2 kişi değiliz,kocaman bir aileyiz.
Ne zaman sanırım artık eskisi kadar beni sevmiyor,aşkla bakmıyor desem,bir şeyler sebep oluyor ve beni utandırıyor.
Biliyorum bu yazdıklarımı okuduğunda yine hınzır hınzır sırıtacak.
O artık alıştı benim ona bir şeyler karalamama.Ama ben onu yazmaya doyamıyorum.
Biliyorum artık sakladığım notlar,çıktısını aldığım yazılar cazip gelmiyor ona...
Olsun ben yine de içimden taşanları döküyorum kağıtlara ve bu bloga.
Haftasonu sımsıkı sararken beni içimden hep yine aynı duayı ettim (meğer beraber etmişiz.)
"Allah'ım lütfen bu huzuru bozma,bizi ayırma.Alnıma eş diye yazdığın hayırlı olan o olsun..."
Gözyaşlarım dökülecekse avuçlarıma o da mutluluktan onun sayesinde olsun...
Meğer gömleklerini ütülemek ne büyük bir servetmiş.Ne büyük bir mutlulukmuş onu "Kahvaltı hazır aşkım hadi uyan" deyip öpücüklerle güne başlatmak.
Meğer ne büyük bir onurmuş onun sol yanında soluklanmak.
Meğer ne büyük bir sevinçmiş ailesini ailem diye sarılmak...
Bana yaşattığın aşk dolu 7 ay için teşekkür ederim sevdiğim...
Allah seni başımdan ve sol'umdan eksik etmesin...
Seni seviyorum...
(Meğersem ben sana aitmişim de bunca yıl oturup bir köşeye seni beklemişim!)
:)

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder