29 Ocak 2013 Salı

Pişmanlık Demişken...

Kalbini paramparça ettiğim bir adam var.
O adam ki kalbimi evi bellemiş,benimle ağlamış,benimle gülmüş.
Benimle doymuş,benimle acıkmış...
Peki herkesin sahip olmak için ayılıp bayıldığı bu adama ben ne yaptım?
Yerli,yersiz sorunlar yarattım.Yetmedi tripler attım.O da yetmedi sinirlendiğini bile bile üstüne gittim.
Belki de şu dünyada huzur bulduğu yer olan tenimden O'nu mahrum ettim...
Ve dün bir anlık öfke patlamasıyla arabanın kapısını çarpıp O'nun aşkını yerle bir ettim.(Farkında değildim valla!)
Pişman mıyım? Hem de çooook... Peki ya kahroluyor muyum? Köpekler gibi!
Hele ki gözlerinin benim yüzümden dolduğunu bilmek beni öldürmüyor diri diri mezara sokuyor.
Bunları O'na söyleyecek cesaretim var elbette ama ne zaman konuşmaya kalksam tıkanıp ağlamaya başlıyorum.
O benim dünyada ki tek zaafım,zayıf noktam,herşeyim...
Biliyorum bu kez farklı.Biliyorum bu kez öfkesi ve hayalkırıklıkları çok büyük.
Ne yapsam,ne desem,ne yazsam telafisi yok.
Ama bende insanım ve bi yerde çok doluyorum.
Özlüyorum...
(Telefonda buz gibi gelen ses tonu da tüm bu yaptıklarıma mükafat olsun!)

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder