10 Ocak 2012 Salı

Kahramanım'a...





Üzülme diye tembihlerdi hep beni...Üzülme sakın meleğim,o güzel yüreğin yüreksizler için titremesin!Sözüne uyuyorum ve üzülmüyorum...En son sen bu dünyada beni yapayalnız bırakıp gittiğinde üzüldüm,yüreğim ve her zerrem titredi gidişini seyrederken,arkandan el sallarken...Bırakma beni diye hıçkırırken ardından yere diz çökmüş halde,sen arkana bile bakamadın o arabada!
Bana sen öğretmedin mi bir çok şeyi?Kanımın buz tuttuğunu hissettiren yine sen oldun,dondum kaldım tek kelime konuşamadım.Sadece birine sarılmak istedim,ama sen beni saramayacaktın nasıl olsa kimse de sarmasın istedim senden başka!Şimdi özlemlerin belki de en büyüğünü yaşıyorken ben,biliyorum ki gittiğin yerde huzurlusun!Ve biliyorum, uyurken yine açılan üstümü örtüp,öpüyorsun.Başımda ben hastayken bekliyorsun,ağladığımda gözyaşlarımı sen siliyorsun ve mutlu olmam için yastığımın altına yine jelibonlar bırakıyorsun!Kahramanım oluyorsun yine...
Kızma bana!Ağlıyorsam inan ki üzüldüğümden değil,seni sonsuzluk kadar özlediğimden.İdeallerimin peşinden gitmeyi de sen öğretmiştin bana,sürekli başarılı olmam için ellerimi sımsıkı tutup gözlerindeki inancı gözlerime işleyende yine sen...Şimdi ben and içiyorum,gittiğin ve beni hala izlediğin o gökyüzüne bakarak..Sana olan tüm minnet borcumu ödeyeceğim,işte buuuu diye haykıracaksın yine bana bulutların arasından,yine kucaklayacaksın beni biliyorum.Ve ben en çok bunları senin soyadınla yapacağım için gurur duyuyorum...

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder